فسفات تری‌کلسیم 18٪ (TCP 18٪ )

به‌عنوان یک افزودنی خوراکی، فسفات تری‌کلسیم عمدتاً کلسیم و فسفر را به طیور و دام‌ها تأمین می‌کند. هنگامی که به‌عنوان یک خوراک مکمل برای طیور استفاده می‌شود، به هضم غذا کمک کرده و افزایش وزن را تسریع می‌کند؛ بنابراین تولید گوشت و تخم‌مرغ را نیز ارتقا می‌بخشد. علاوه بر این، این ماده به‌عنوان یک عامل درمانی برای بیماری‌هایی مانند راشیتیسم و کم‌خونی در دام‌ها نیز کاربرد دارد. این جزء خوراک طیور (TCP ۱۸٪) از منابع گیاهی طبیعی خالص تهیه شده و سطح پایینی از فلزات سنگین و فلوریدها دارد.

توضیحات دقیق

مکمل معدنی دام‌ها TCP ۱۸٪

این محصول، که معمولاً نوعی فسفات تری‌کلسیم با کیفیت خوراکی است، افزودنی معدنی بسیار مؤثری برای خوراک دام‌ها محسوب می‌شود. به‌ویژه نوعی که حاوی فلوئور باشد، به‌شرط آنکه میزان فلوئور در آن از حد ایمن فراتر نرود.

عبارت «۱۸٪» به این معناست که این ماده حداقل ۱۸٪ فسفر کل دارد. این ماده به‌طور رایج در صنایع دامداری، طیور و آبزی‌پروری به‌عنوان منبع اصلی تغذیه‌ای برای تأمین هم فسفر و هم کلسیم استفاده می‌شود. این امر برای سلامت و رشد حیوانات در این صنایع اهمیت زیادی دارد.

محتوای مواد مغذی این ماده شامل حداقل ۱۸٪ فسفر مؤثر کل و حداقل ۳۰٪ کلسیم است. معمولاً این ماده به‌صورت پودر سفید یا کمی زرد-سفید ظاهر می‌شود، یا گاهی با بافتی کمی خشن‌تر و دانه‌ای‌تر است.

این ماده به‌مقدار جزئی در آب حل می‌شود، اما در اسید هیدروکلریک رقیق یا اسید نیتریک رقیق به‌راحتی حل می‌شود. همچنین به‌سرعت توسط اسیدهای موجود در معده حیوان تجزیه و جذب می‌گردد.

II. مواد اولیه افزودنی خوراکی TCP با درصد ۱۸٪ — عملکردهای بیولوژیکی اصلی:

تشکیل استخوان و دندان: تأمین نسبت بهینه عناصر کلسیم و فسفر برای حیوانات، که این امر توسعه سیستم اسکلتی را تقویت کرده و از بروز کسریت (راکیت) در حیوانات جوان، نرمی استخوان (استئومالاسی) در دام بالغ و فلج در مرغ‌های تخم‌گذار جلوگیری می‌کند.

تقویت متابولیسم انرژی: فسفر جزء ضروری ATP (آدنوزین تری‌فسفات) و اسیدهای نوکلئیک در بدن حیوان است و مستقیماً در تقسیم سلولی، تبدیل انرژی و متابولیسم لیپیدها شرکت می‌کند.

بهبود عملکرد تولیدی:

پرندگان: افزایش قابل توجه وزن پرندگان گوشتی و بهبود کیفیت پوسته تخم‌مرغ و نرخ تخم‌گذاری در مرغ‌های تخم‌گذار.

دام: افزایش سرعت چربی‌شدن خوک، گاو و گوسفند؛ کاهش زمان لازم برای رسیدن به وزن بازاری؛ و بهبود نرخ بارداری و تولید شیر در نره‌ها و ماده‌های بارور.

آبزی‌پروری: به توسعه استخوان‌ها و اسکلت بیرونی حیوانات آبزی (مانند ماهی و میگو) کمک می‌کند و مقاومت آن‌ها در برابر تنش‌های محیطی را افزایش می‌دهد.