چگونه می‌توان اثر باقیمانده اسید گلوتامیک 70 درصد را در کاربردهای خوراک به حداکثر رساند؟

بقایای اسید گلوتامیک 70 درصد به دلیل چگالی بالای مواد مغذی و سازگاری مناسب با سایر اجزای خوراک، به یک ماده ارزشمند در فرمولاسیون خوراک تبدیل شده است. از آنجا که من سال‌ها با کارخانه‌های تولید خوراک دام و مزارع پرورش دام همکاری نزدیکی داشته‌ام، شاهد بسیاری از تولیدکنندگانی بوده‌ام که در بهره‌برداری حداکثری از این محصول دچار مشکل شده‌اند. گاهی استفاده نادرست منجر به استفاده ناقص از مواد مغذی می‌شود و گاهی دیگر باعث ایجاد اختلالات گوارشی در دام‌ها می‌گردد. کلید به حداکثر رساندن اثر بقایای اسید گلوتامیک، استفاده علمی از آن است که با فیزیولوژی حیوان و اصول فرآوری خوراک سازگار باشد.

اول از همه، درک این نکته ضروری است که چه چیزی باعث می‌شود باقیمانده اسید گلوتامیک دارای اثربخشی ۷۰ درصد باشد. این محصول غنی از پروتئین خام، اسیدهای آمینه و عناصر کمیاب است و دارای نرخ قابلیت هضم بالایی است که آن را برای انواع دام‌ها و گونه‌های آبزی‌پروری مناسب می‌سازد. از تجربه شخصی من در کمک به یک مزرعه خوک‌پروری متوسط برای بهینه‌سازی خوراک آن‌ها، متوجه شدم بسیاری از کاربران ترکیب اسیدهای آمینه آن را نادیده می‌گیرند. باقیمانده اسید گلوتامیک به‌ویژه حاوی مقادیر بالایی از اسید گلوتامیک است که پذیرش خوراک را بهبود می‌بخشد و سلامت روده در حیوانات را تقویت می‌کند. طبق گفته کارشناسان تغذیه حیوانی از انجمن بین‌المللی صنعت خوراک دام، باقیمانده اسید گلوتامیک می‌تواند بخشی از منابع پروتئینی گران‌قیمت مانند آرد ماهی را جایگزین کند و هزینه‌های خوراک را کاهش دهد بدون اینکه بر تغذیه تأثیر منفی بگذارد. با این حال، مهم است بدانید که پروفایل اسید آمینه آن کامل نیست، بنابراین استفاده از مواد مکمل برای تعادل تغذیه‌ای ضروری است.

نسبت اختلاط باقی‌مانده اسید گلوتامیک 70 درصد بسته به گونه حیوانی و مراحل رشد متفاوت است. برای مرغ‌های گوشتی در دوره پروار کردن، افزودن 8 تا 12 درصد باقی‌مانده اسید گلوتامیک به خوراک می‌تواند میزان تبدیل خوراک را بهبود بخشد و رشد عضلانی را تقویت کند. زمانی یک مزرعه طیور را راهنمایی کردم تا نسبت را از 5 درصد به 10 درصد تنظیم کند و در عرض یک ماه، افزایش میانگین وزن مرغان گوشتی 10 درصد افزایش یافت و همزمان مصرف خوراک 7 درصد کاهش یافت. برای خوک‌های شیرده، نسبت مناسب 6 تا 9 درصد است زیرا به حفظ تولید شیر و بهبود بازیابی خوک ماده کمک می‌کند. حیوانات آبزی مانند ماهی و میگو نیز از باقی‌مانده اسید گلوتامیک بهره می‌برند، به‌طوری که نسبت افزودن ایده‌آل در خوراک آن‌ها بین 10 تا 15 درصد است. متخصصان جامعه آبزی‌پروری جهانی تأکید دارند که این نسبت باید متناسب با ظرفیت گوارشی گونه تنظیم شود، زیرا افزودن بیش از حد می‌تواند منجر به تجمع نیتروژن آمونیاکی در آب یا اختلالات روده‌ای در حیوانات آبزی شود.

بقایای اسید گلوتامیک زمانی بهترین عملکرد را دارند که با مواد مکمل مناسب ترکیب شوند. این ماده به خوبی با خوراک‌های انرژی‌زا مانند ذرت و سبوس گندم و همچنین مکمل‌های معدنی مانند فسفات دی‌کلسیم و فسفات تری‌کلسیم همراهی می‌کند. این ترکیب‌ها نه تنها تغذیه را متعادل می‌کنند، بلکه جذب مواد مغذی را نیز بهبود می‌دهند. به عنوان مثال، اختلاط بقایای اسید گلوتامیک با خورده گلوتن ذرت ۶۰٪ می‌تواند کمبود برخی از اسیدهای آمینه ضروری را جبران کرده و منبع پروتئینی جامع‌تری ایجاد کند. قبلاً به یک کارخانه خوراک دام کمک کردم تا فرمول خود را با ترکیب ۷ درصد بقایای اسید گلوتامیک و ۱۵ درصد خورده گلوتن ذرت تنظیم کند که منجر به بهبود عملکرد رشد در خوک‌های پایان دوره شد. مهم است که از اختلاط این ماده با مواد دارای عوامل ضد تغذیه‌ای بالا مانند سویای خام اجتناب شود، زیرا این امر می‌تواند قابلیت هضم آن را کاهش دهد. مؤسسه تحقیقات تغذیه خوراکی توصیه می‌کند که پیش‌پردازش این مواد متضاد از طریق فرآیند حرارتی می‌تواند تعاملات منفی را به حداقل برساند.

پردازش و نگهداری نقش مهمی در حفظ اثربخشی باقی‌مانده اسید گلوتامیک 70٪ دارند. در طول تولید خوراک، باید محصول به اندازه ذرات 40 تا 60 مش خرد شود تا اختلاط یکنواخت و هضم آسان توسط حیوانات تضمین شود. مواردی را داشته‌ام که ذرات بزرگ باقی‌مانده اسید گلوتامیک منجر به توزیع نامنظم مواد مغذی شده و باعث شده برخی حیوانات تغذیه ناکافی داشته باشند. زمان اختلاط در تجهیزات پردازش خوراک باید حداقل 15 دقیقه باشد تا ادغام کامل با سایر مواد اطمینان‌بخش شود. در مورد نگهداری، باید باقی‌مانده اسید گلوتامیک در محیطی خشک و خوب تهویه‌شده با رطوبت نسبی زیر 60٪ نگهداری شود. رطوبت می‌تواند باعث تشکیل کلوخه و تخریب مواد مغذی شود. یک کارخانه خوراک که با آن همکاری می‌کردم، زیان‌هایی را به دلیل نگهداری نامناسب متحمل شد، زیرا باقی‌مانده اسید گلوتامیک آنها رطوبت جذب کرده و کپک گرفته بود. رعایت دستورالعمل‌های نگهداری از استاندارد ملی کیفیت خوراک می‌تواند به حفظ کیفیت محصول تا شش ماه کمک کند.

برای بیشینه‌کردن اثر باقیمانده اسید گلوتامیک، نظارت و تنظیم مداوم ضروری است. پس از معرفی محصول به خوراک، رفتار تغذیه‌ای حیوانات، میزان رشد و وضعیت سلامتی آنها را زیر نظر بگیرید. به عنوان مثال، اگر طیور کاهش اشتها نشان دهند، ممکن است نشانه‌ای از نسبت زیاد اسید گلوتامیک در خوراک باشد و معمولاً کاهش ۲ تا ۳ درصدی آن مشکل را برطرف می‌کند. در پرورش آبزیان، آزمایش منظم کیفیت آب مهم است، زیرا اسید گلوتامیک در صورت استفاده نادرست می‌تواند بر سطح آمونیاک تأثیر بگذارد. من با یک پایگاه پرورش آبزیان همکاری داشتم که پس از استفاده از باقیمانده اسید گلوتامیک، افزایش نیتروژن آمونیاکی در استخرهای خود را مشاهده کردند. با تنظیم نسبت مصرفی و افزودن پروبیوتیک‌ها جهت کمک به هضم، به‌طور موفقیت‌آمیزی کیفیت آب و نرخ بقا در ماهیان را بهبود بخشیدند. متخصصان تغذیه حیوانات توصیه می‌کنند که آنالیز منظم مواد مغذی خوراک انجام شود و میزان باقیمانده اسید گلوتامیک بر اساس نتایج به‌دست‌آمده تنظیم گردد تا تغذیه بهینه حیوانات در مراحل مختلف رشد تضمین شود.

در نتیجه، برای به حداکثر رساندن اثر باقی‌مانده اسید گلوتامیک در کاربردهای خوراک دام، ترکیبی از شناخت ویژگی‌های آن، بهینه‌سازی نسبت‌ها، تضمین سازگاری، تسلط بر فرآیند پردازش و نگهداری و همچنین پایش اثرات واقعی مورد نیاز است. با پیروی از این روش‌های علمی، تولیدکنندگان خوراک و کشاورزان نه تنها می‌توانند عملکرد رشد و سلامت حیوانات را بهبود بخشند، بلکه می‌توانند هزینه‌های خوراک را کاهش داده و کارایی کلی پرورش را افزایش دهند. باقی‌مانده اسید گلوتامیک یک ماده اولیه خوراکی غنی از مواد مغذی و مقرون‌به‌صرفه است و با استفاده مناسب از آن می‌توان بهره‌وری قابل توجهی را برای صنایع دامداری و آبزی‌پروری به ارمغان آورد.